België op de rand: waar blijft het economisch herstelplan?

De voorbije maand werd België overspoeld door economisch slecht nieuws. Het ene alarmsignaal volgde het andere op. België behoort momenteel tot de zwakste groeiers van de eurozone: de economie kwam in het tweede kwartaal zelfs volledig tot stilstand. Volgens de Europese Commissie blijft België kampen met een van de hoogste begrotingstekorten van de eurozone, terwijl de overheidsschuld verder oploopt.

De bouwsector blijft in zwaar weer zitten, met terugvallende activiteit en uitgestelde investeringen. Het aantal faillissementen blijft historisch hoog. Verschillende sectoren, waaronder bouw, transport, horeca en industrie, noteren recordcijfers. Het Monitoringcomité stelde bovendien vast dat de federale begrotingsput opnieuw groter is geworden en dat bijkomende miljarden moeten worden gezocht om de financiën onder controle te houden. Daarbovenop wacht België de komende jaren een veel hogere bijdrage aan de Europese begroting, wat de druk op de overheidsfinanciën nog verder verhoogt.

Geen urgentie, geen herstelplan

Een staatsman die met dergelijke opeenvolging van economische alarmsignalen wordt geconfronteerd, zou zijn ministers uit vakantie terugroepen, een begrotingsconclaaf organiseren in Hertoginnedal of een ander regeringsdomein, experts samenbrengen en dag en nacht werken aan een economisch herstelplan. De boodschap zou duidelijk zijn: Bart De Wever en zijn regering vatten de koe bij de horens. De economische toestand van het land duldt geen uitstel.

Van dat gevoel van urgentie merk ik niets. De voorbije maand zag ik de premier op reis met zijn gezin naar Japan, op bezoek in Turkije, bij culturele evenementen, op ontmoetingen met dieren, op buitenlandse bezoeken en op tal van informele momenten die uitvoerig op sociale media werden gedeeld. Uiteraard mag ook een eerste minister vakantie nemen. Niemand betwist dat. Maar wanneer de economische indicatoren zo snel verslechteren, verwacht je toch dat de prioriteiten zichtbaar veranderen.

Opvallend genoeg ging slechts één van zijn recente berichten echt over een cruciaal economisch dossier: het behoud van de Volvofabriek in Gent. Dat is zonder twijfel belangrijk, maar het is slechts één dossier in een economie die op meerdere fronten onder druk staat.

Analyses alleen volstaan niet

Ik kan mij dan niet van de indruk ontdoen dat Bart De Wever bijzonder scherpe analyses maakt over de structurele problemen van België, maar dat hij als regeringsleider veel minder daadkracht toont dan velen hadden verwacht. Analyses alleen brengen een economie niet opnieuw op gang. Daarvoor zijn moeilijke beslissingen nodig: hervormingen, fiscale ingrepen, administratieve vereenvoudiging en een klimaat waarin opnieuw wordt geïnvesteerd.

In politieke middens hoor ik steeds vaker speculaties dat de huidige federale stilstand sommige politici in de kaart speelt, omdat een verzwakt België uiteindelijk leidt naar Vlaamse autonomie. Vandaar de matige interesse in de economische achteruitgang van het land. Het feit dat dergelijke theorieën vandaag circuleren, toont vooral hoe groot de frustratie is over het gebrek aan zichtbare economische daadkracht.

September wordt de testmaand

September wordt daarom een beslissende maand. Dan zal blijken of deze regering bereid is de fundamentele keuzes te maken die België opnieuw concurrentieel kunnen maken:

• lagere lasten op arbeid, winst en ondernemerschap;
• een drastische vereenvoudiging van de regelgeving;
• meer efficiëntie in de administratie;
• een geloofwaardig traject naar gezonde overheidsfinanciën;
• een investeringsklimaat dat opnieuw vertrouwen uitstraalt.

Na weken van slechte economische berichten volstaan analyses, buitenlandse bezoeken en sympathieke foto’s niet meer. België heeft nood aan een degelijk bestuur, staatsmanschap, duidelijke keuzes en aan een premier die de economische heropleving tot absolute topprioriteit maakt.

Bronnen

• Europese Commissie (Economische Voorjaarsprognose 2026)
• Nationale Bank van België (Economische projecties juni 2026)
• Statbel (Faillissementen 2026)
• Federaal Monitoringcomité
• Federaal Planbureau