Caroline Gennez verspilt miljoenen belastinggeld aan twijfelachtige projecten

Caroline Gennez beheert als Vlaams minister een van de grootste budgetten van Vlaanderen. Onder haar bevoegdheden vallen Welzijn, Volksgezondheid, Cultuur en Gelijke Kansen. Samen vertegenwoordigen die beleidsdomeinen een jaarlijkse uitgavenportefeuille van ongeveer 23 miljard euro.

Helaas beschouwt Gennez dit belastinggeld als gratis geld. Geld dat zonder nadenken kan worden uitgedeeld aan projecten en organisaties waarvan de maatschappelijke meerwaarde nihil is.

Dat is des te schrijnender op een moment waarop de Vlaamse begroting opnieuw in het rood staat en de overheid voortdurend op zoek gaat naar bijkomende inkomsten bij burgers en ondernemingen. Hardwerkende Vlamingen moeten steeds meer bijdragen, terwijl ministers miljoenen blijven uitdelen aan nutteloze projecten.

Miljoenen voor twijfelachtige projecten

Hieronder een overzicht van enkele opmerkelijke subsidies:

• €800.000 voor de podcast “Het Wassalon”;
• €693.171 per jaar voor çavaria – Koepelorganisatie voor LGBTQIA+-belangen;
• €275.095 per jaar voor het Transgender Infopunt;
• €298.997 per jaar voor LGBTQI+-beleid via de VVSG;
• €137.950 per jaar voor het interfederaal LGBTQI+-actieplan;
• €644.450 per jaar voor RoSa vzw – Kenniscentrum gendergelijkheid;
• €212.245 per jaar voor Ella vzw – Expertisecentrum gendergelijkheid en migratie;
• €174.234 per jaar voor Furia vzw – Feministische vereniging;
• €657.348 per jaar voor GRIP vzw – Belangenorganisatie personen met een handicap;
• €602.530 per jaar voor de Nederlandstalige Vrouwenraad;
• €260.790 per jaar voor Ouders voor Inclusie;
• €203.813 per jaar voor Onze Nieuwe Toekomst – Ondersteuning mensen met verstandelijke beperking;
• €180.000 per jaar voor een vereniging die aan gebedsgenezing doet;
• €2 miljoen voor kunstorganisatie KAAP, bekend van een controversiële voorstelling in Oostende.

Goed bestuur vereist prioriteiten

Niemand zal ontkennen dat kunst, cultuur, welzijn en gelijke kansen belangrijke beleidsdomeinen zijn. Maar goed bestuur betekent ook prioriteiten stellen. Wanneer duizenden mensen maanden of zelfs jaren wachten op zorg, wanneer de Vlaamse begroting opnieuw ontspoort en wanneer burgers steeds zwaarder worden belast, dan mag de belastingbetaler verwachten dat eerst de kerntaken van de overheid worden gefinancierd.

In de privésector zou een bedrijfsleider die op deze manier met geld omspringt onmiddellijk verantwoording moeten afleggen aan zijn aandeelhouders. In de politiek is dat niet het geval. Ministers dragen geen verantwoordelijkheid wanneer miljoenen belastinggeld worden verspild.

Dat is misschien wel het grootste probleem van onze politiek. Niet alleen de omvang van de uitgaven, maar het totaal gebrek aan verantwoordelijkheid. Belastinggeld is geen monopolygeld. Het is het resultaat van duizenden uren arbeid van mensen die vroeg opstaan, risico’s nemen, ondernemen en belastingen betalen. Zij mogen verwachten dat hun geld met de grootste voorzichtigheid wordt beheerd.

Op een moment dat Vlaanderen opnieuw met begrotingstekorten kampt, zou je van een minister met een portefeuille van 23 miljard euro meer staatsmanschap mogen verwachten. En vooral: meer respect voor elke euro die eerst door een hardwerkende Vlaming moest worden verdiend.

Bronnen

• Vlaamse begroting 2026 – Beleids- en begrotingstoelichtingen (Welzijn, Cultuur en Gelijke Kansen);
• Vlaams Parlement – Begrotingsbesprekingen 2026;
• Vlaamse Regering – Subsidiebesluiten Gelijke Kansen (çavaria, RoSa, Ella, Furia, GRIP, Ouders voor Inclusie, Onze Nieuwe Toekomst, Transgender Infopunt, VVSG, LGBTQI+-actieplan);
• Vlaamse Regering – Dossier Het Wassalon;
• Vlaamse subsidiebesluiten Cultuur – Werkingssubsidie KAAP.