De extreemlinkse waanzin van De Standaard: nood aan een centrumrechtse krant in Vlaanderen

23/05/2026 20:46 Door Wim Vander Cruyssen

De Standaard publiceert opinie over een ‘patsergeneratie’ die leeft van familievermogen. Maar wie spaart, investeert of onderneemt, wordt systematisch verdacht gemaakt. Terwijl België al tot de meest herverdelende landen ter wereld behoort.

Het opiniestuk van Karel Verhoeven over een zogenaamde ‘patsergeneratie’ die leeft op het geld van ouders en grootouders, is symptomatisch voor de huidige evolutie binnen de Vlaamse media. Er heerst een diep wantrouwen tegenover wie spaart, investeert, onderneemt of vermogen wil doorgeven aan zijn kinderen. Vroeger was men fier op een succesvol zakenman. Nu ziet men groen van jaloezie.

Rik Torfs reageerde terecht zeer geagiteerd. Hij benoemt correct de waanzinnige gedachte dat volgens deze reporter de staat moet beslissen wat er gebeurt met geld waarvoor families soms generaties lang hebben gewerkt, risico genomen en belastingen betaald hebben. Niet de familie, maar de overheid krijgt volgens deze logica het laatste woord.

Zelfs in de communistische Sovjet-Unie erfden de Russen de bezittingen van hun ouders, zonder (veel) tussenkomst van de staat.

België: al een van de meest herverdelende landen ter wereld

België behoort vandaag al tot de meest herverdelende landen van de westerse wereld. Volgens cijfers van de OESO en Belgische indicatoren behoort België tot de landen met de laagste inkomensongelijkheid na belastingen en sociale transfers.

De Belgische Gini-index – de internationale maatstaf voor inkomensongelijkheid – bedraagt ongeveer 24,6 op 100, een bijzonder laag niveau in vergelijking met andere ontwikkelde landen. Hoe lager de Gini-score, hoe gelijker de inkomensverdeling. België behoort daarmee tot de meest egalitaire samenlevingen.

België vermindert ongelijkheid uitzonderlijk sterk via belastingen en transfers. Ons systeem van sociale zekerheid, progressieve belastingen en inkomensoverdrachten reduceert de ongelijkheid sterker dan in andere landen. Anders gezegd: de herverdeling gebeurt hier al massaal.

En toch is het voor extreemlinks nooit voldoende.

Het discours verschuift steeds verder naar links

Steeds opnieuw verschuift het discours naar links. Eerst waren het ‘de grote vermogens’, daarna ‘de rijken’, vervolgens vastgoedbezitters, ondernemers, mensen met tweede verblijven en vandaag zelfs de middenklasse die iets aan haar kinderen wil nalaten.

Men viseert niet langer miljonairs, maar iedereen die nog een beetje financiële reserve heeft overgehouden.

Dat De Standaard een spreekbuis verleent aan dergelijke extreemlinkse onzin, zegt veel over hoe diep deze krant is gezakt. Het vocabularium verraadt de ingesteldheid van de schrijver. ‘Patsergeneratie’. ‘Patserwagens’. ‘Oud geld’. ‘Geprivilegieerden’. Succes en bezit worden systematisch verdacht gemaakt. Het debat gaat niet meer over fiscaliteit, maar over de onwettelijkheid van eigendom.

Successierechten: België belast vermogen soms meerdere keren

Alsof erfenissen gratis geld zijn. Maar vermogen is in België doorgaans al herhaaldelijk belast: via personenbelasting, vennootschapsbelasting, btw, registratierechten, roerende voorheffing, onroerende voorheffing en tal van heffingen. Vervolgens komt daar nog eens erfbelasting bovenop. Men belast in België niet één keer, maar vaak meermaals hetzelfde vermogen.

Daarbij behoren de Belgische successierechten reeds tot de hoogste van Europa en de OESO, vooral voor verdere verwanten en mensen zonder kinderen.

In Vlaanderen lopen tarieven voor neven, nichten, suikernonkels en suikertantes op tot een waanzinnige 55 procent. In Brussel kan dit oplopen tot 70 procent en voor niet-verwanten zelfs tot 80 procent. Met andere woorden: van elke 100 euro die een kinderloze tante nalaat, verdwijnt meer dan de helft naar de fiscus.

Vergelijk dit met buurlanden zoals Nederland of Luxemburg, waar successierechten doorgaans lager liggen of waar vrijstellingen ruimer zijn. België behoort internationaal al tot de zwaarst belaste regimes inzake successies en vermogensoverdracht.

Investeerders en spaarders haken af

Toch blijft voor extreemlinks de conclusie steeds dezelfde: nog meer herverdelen.

Dat is het fundamentele probleem van uiterst links: herverdeling kent nooit een eindpunt. Wanneer België al een van de laagste Gini-scores ter wereld heeft, wanneer successierechten al bij de hoogste behoren, wanneer belastingen reeds uitzonderlijk hoog zijn en men desondanks nog steeds beweert dat ‘de rijken’ onvoldoende bijdragen, dan rijst de vraag: wanneer is het wél genoeg?

Men blijft graaien in het bezit van anderen tot de bron opdroogt. Tot grote bedrijven en ondernemers vertrekken, investeerders afhaken, vermogens emigreren en spaarders hun kapitaal elders onderbrengen.

Onze economische geschiedenis toont wat er gebeurt wanneer succes systematisch bestraft wordt: investeringen nemen af, ondernemerschap vermindert en economische stagnatie volgt.

Natuurlijk moet een samenleving solidariteit kennen. Natuurlijk moeten armoede en sociale uitsluiting bestreden worden. Maar solidariteit is iets anders dan permanente confiscatie van andermans bezittingen. Uiteindelijk wordt iedereen die nog iets bezit steeds vaker gestigmatiseerd.

Centrumrechtse media als tegengewicht

Vlaanderen heeft nood aan pluralisme in zijn medialandschap. Aan een sterke centrumrechtse kwaliteitskrant die economische vrijheid, eigendomsrechten, ondernemerschap, familiale verantwoordelijkheid en maatschappelijke ambitie ernstig neemt.

Onze economie en welvaart groeit niet door nog meer afgunst, belastingen of jaloezie. Ze groeit door vrijheid, verantwoordelijkheid, eigendom, rechtszekerheid, ondernemerschap en vertrouwen in families.