De waanzinnige begrotingsideeën van Paul Magnette: een economisch doodvonnis

Het vinden van miljarden is helemaal niet zo moeilijk. Dat stelt althans PS-voorzitter Paul Magnette, die in volle economische crisis stoer verkondigt dat zijn partij ‘vlotjes’ 15 tot 20 miljard euro extra kan vinden voor de begroting. Zijn recept? Miljonairstaksen, kunstmatige loonstijgingen en het extra belasten van de nog winstgevende sectoren.

Het is economische onkunde van de bovenste plank. Of Magnette nu een tekort aan kennis heeft over de meest fundamentele wetmatigheden van de economie, of hij handelt uit pure electorale opportuniteit, maakt weinig uit. Zijn voorstellen zijn een economisch doodvonnis voor een land dat al jarenlang kampt met stilstand, hoge belastingen en een afbrokkelende concurrentiekracht.

De wet van de afnemende meeropbrengst: Magnettes vermogensbelasting is een recept voor kapitaalvlucht

Magnettes paradepaardje is een vermogensbelasting die volgens hem 6 miljard euro extra moet opbrengen. Maar hij negeert daarbij de harde realiteit van een open, geglobaliseerde economie. Kapitaal is vluchtig. De bekende Laffer-curve leert ons dat een excessieve verhoging van de belastingdruk niet leidt tot méér, maar tot minder overheidsinkomsten. Wanneer je de fiscale duimschroeven nog verder aandraait, lopen investeerders en ondernemers weg – en dat is precies wat Magnette dreigt te doen.

We zien dat al met de huidige belastingdruk, die nieuwe investeerders al wegjaagt. Indien Magnette zijn plannen doorzet, jaagt hij het laatste mobiele kapitaal, de laatste internationale investeerders en het broodnodige verstandelijke kapitaal (de zogenaamde braindrain) het land uit. Frankrijk probeerde het al onder François Hollande met een vermogensbelasting met een toptarief van 75%. Het leidde tot een volledige fiasco. Men schafte de belasting nadien roemloos af nadat het kapitaal massaal naar Londen en het buitenland vluchtte.

Een ezel stoot zich wel twee keer aan dezelfde steen. Magnette wil die historische fout nu opnieuw herhalen in een land dat volgens de OESO al de allerhoogste belastingdruk op arbeid ter wereld kent.

De inflatoire loonspiraal: een genadeslag voor KMO’s

Zijn voorstel om de lonen decretaal met 1% extra te verhogen om ‘meer RSZ-inkomsten te genereren’ getuigt van even grote intellectuele kortzichtigheid. Natuurlijk klinken dergelijke maatregelen populair en zelfs populistisch – en Magnette wil daar stemmen mee scoren. Maar in een land waar de automatische loonindexering de concurrentiekracht van onze bedrijven al verstikt, is een extra loonlast een economisch doodvonnis.

Het wakkert de klassieke loon-prijsspiraal aan. Bedrijven moeten hun prijzen opnieuw verhogen om de lonen te beschermen, waardoor de inflatie verder stijgt, de koopkracht als sneeuw voor de zon verdwijnt en de exportpositie instort. In derdewereldlanden voert men soms naïef dergelijke politiek. Bovendien is dit plan de ultieme genadeslag voor onze KMO’s, de ruggengraat van de Belgische economie. In tegenstelling tot multinationals hebben kleine en middelgrote ondernemingen geen buffers of topfiscalisten om de wetgeving te omzeilen. Een KMO kan een extra loonlast bovenop de index niet zomaar dragen. Voor velen betekent deze maatregel het einde van hun rendabiliteit.

We stevenen dit jaar al af op 12.000 faillissementen, en Magnette wil nog wat olie op het vuur gieten. In plaats van de economie zuurstof te geven op een moment van stagnatie, onttrekken deze maatregelen de allerlaatste ademruimte aan de private sector. KMO’s creëren geen banen meer, stoppen hun investeringen of moeten de boeken sluiten.

De neerwaartse spiraal naar gelijkheid in armoede

Het eindstation van deze visie is geen solidaire samenleving, maar een gitzwarte, neerwaartse economische spiraal. Minder kapitaal en verstikte KMO’s leiden tot minder binnenlandse investeringen. Minder investeringen leiden tot minder innovatie en minder banen. De belastingbasis krimpt, waardoor de overheid nóg meer geld moet zoeken, waarna de vicieuze cirkel zich herhaalt.

Het socialisme van Magnette creëert geen welvaart, het verdeelt een steeds kleiner wordende taart. Het is de weg naar de bodem, een samenleving waarin iedereen uiteindelijk gelijk is in de armoede. Enkel de politieke leidende klasse kan dan nog in weelde leven.

Als België de status van een economisch ontwikkelde regio wil behouden, moeten we stoppen met te luisteren naar deze sirenenzang. Miljarden vinden is inderdaad niet ingewikkeld als je de realiteit en economische wetmatigheden negeert. Maar de bittere economische wetmatigheid is dat je een economie die stilvalt niet reanimeert door haar verder leeg te zuigen.

Dit land heeft geen nood aan populistische waanzinnige maatregelen, maar aan zuurstof voor onze economie: minder lasten, minder regelneverij en een beleid dat ondernemerschap beloont in plaats van het afstraft. Zolang onze leiders hieraan geen gevolg geven, zal er geen relance van onze economie en welvaart komen.

Bronnen

• Nationale Bank van België (NBB), Kwartaalrekeningen 2026. Cijfers tonen een economische groei (bbp) van 0,0% aan in het tweede kwartaal.
• Begrotingscijfers & Schuldgraad: Federale Overheidsdienst Beleid en Ondersteuning (BOSA) / Monitoringcomité, Begrotingsvooruitzichten 2026-2031. Prognose van het gezamenlijke begrotingstekort op 34,1 miljard euro (5,1% bbp) en een stijgende overheidsschuld richting 110,7% van het bbp.
• Impact op KMO's & Werkgelegenheid: UNIZO (Unie van Zelfstandige Ondernemers) & UCM (Union des Classes Moyennes), KMO-barometer. Data over de impact van loonlasten en marktkrimp op de overlevingsgraad en investeringsbereidheid van Belgische KMO's.
• Fiscale druk & Internationale vergelijking: OESO (Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling), Taxing Wages Report. België staat hierin steevast gerangschikt als het land met de hoogste belastingdruk op arbeid binnen de industrielanden.
• Economische Theorie (Kapitaalvlucht & Laffer-curve): Laffer, A. (2004). "The Laffer Curve: Past, Present, and Future". Tevens gebaseerd op de historische evaluatie van de Contribution Exceptionnelle de Solidarité (75% taks) in Frankrijk (Insee/Frans Ministerie van Financiën, evaluatierapport 2015), die leidde tot kapitaalvlucht en een nettoverlies aan fiscale inkomsten.
• Loon-prijsspiraal & Concurrentiekracht: Centrale Raad voor het Bedrijfsleven (CRB), Technische verslagen over de loonontwikkeling. Documentatie over de impact van de automatische loonindexering op de loonkloof met de buurlanden (Duitsland, Frankrijk, Nederland).