Is Leuven de weg kwijt?

Leuven was jarenlang een stad waar bijna iedereen trots op kon zijn. Een historische universiteitsstad met internationale uitstraling, een bruisende economie en een aangenaam stadscentrum.

Vandaag lijkt het stadsbestuur echter steeds vaker ideologische keuzes te verkiezen boven gezond verstand.

De beslissing om voormalig KU Leuven-rector Rik Torfs géén ereburger te maken, is het topje van de ijsberg. Decennialang was het een mooie traditie dat afscheidnemende rectoren deze erkenning kregen. Torfs is de eerste rector in minstens veertig jaar die wordt overgeslagen. N-VA en zelfs coalitiepartner CD&V verzetten zich tegen die beslissing.

Torfs vermoedt zelf dat zijn politieke standpunten hem parten hebben gespeeld. Een ereburgerschap hoort een erkenning te zijn voor uitzonderlijke verdiensten voor de stad, niet voor iemands ideologische overtuigingen. Rik Torfs heeft Leuven jarenlang op de kaart gezet en speelde een belangrijke rol in de ontwikkeling van onder meer de Hertogensite. Dat verdient respect, ook wanneer men het niet met al zijn opinies eens is.

Een stad die afwijkende stemmen niet langer kan respecteren, toont een groeiende politieke bekrompenheid.

Mobiliteitsbeleid: een kruistocht tegen de auto?

Diezelfde ideologische reflex zien we terug in het mobiliteitsbeleid. Leuven lijkt een ware kruistocht tegen de auto te voeren. Zone 30 is intussen de norm geworden, zelfs op landelijke wegen waar nauwelijks bebouwing staat.

Wie Leuven bezoekt, botst op een wirwar van knips, circulatieplannen, verkeersfilters en snelheidsbeperkingen. Ook Theo Francken uitte hierover al zijn ergernis. Een stad leeft ook van bezoekers, shoppers, toeristen en ondernemers. Wanneer bereikbaarheid ondergeschikt wordt, verliest een stad onvermijdelijk aan aantrekkingskracht.

Excessief investeringsbeleid en stijgende schulden

Tegelijk kiest Leuven voor een excessief investeringsbeleid. Het meerjarenplan voorziet ongeveer 426 miljoen euro aan investeringen. Uiteraard moet elke stad investeren, maar de vraag is of elk project noodzakelijk is en of de financiële draagkracht van de stad daarbij voldoende wordt gerespecteerd.

Tegenstanders wijzen erop dat een belangrijk deel van deze investeringen met bijkomende leningen wordt gefinancierd. Schulden verdwijnen niet vanzelf; uiteindelijk betaalt de belastingbetaler de rekening.

Woonbeleid: meer overheidsuitgaven in plaats van private investeringen

Ook op het vlak van wonen kiest Leuven nadrukkelijk voor meer overheidsuitgaven. Tegen 2040 wil de stad 8.000 extra woningen realiseren, waarvan ongeveer 40 procent sociale en budgetwoningen. Daarnaast komen er honderden bijkomende sociale woningen via woonmaatschappij Dijledal en het autonoom gemeentebedrijf.

Volgens verschillende studies bedraagt de publieke ondersteuning voor elke sociale huurwoning ongeveer 500 euro per maand. Dat betekent opnieuw dat de belastingbetaler jaar na jaar bijdraagt aan deze woningen.

Waarom creëert Leuven geen aantrekkelijk investeringsklimaat voor private ontwikkelaars en investeerders? Een grotere private huurmarkt kan efficiënter zorgen voor een ruimer aanbod en meer concurrentie, zonder dat de overheid elke woning moet blijven financieren.

Daar komt nog bij dat de begroting steeds meer onder druk staat. De schulden lopen op, de uitgaven stijgen en uiteindelijk dreigt de rekening opnieuw terecht te komen bij de burger via hogere belastingen, heffingen en retributies.

Leuven blijft zonder twijfel één van de mooiste steden van Vlaanderen. Juist daarom verdient de stad een bestuur dat kiest voor pragmatisme boven ideologie. Een bestuur dat mensen verbindt in plaats van hen uit te sluiten. Dat investeert waar nodig, maar de belastingbetaler niet opzadelt met een steeds grotere schuldenberg. Dat private investeerders ziet als partners. En dat een stad bereikbaar houdt voor inwoners, bezoekers en ondernemers.

De vraag is of het huidige bestuur nog wel de juiste koers vaart om die pracht ook voor de volgende generaties te behouden.