Open brief aan premier Bart De Wever: waar blijven de hervormingen?

Quo usque tandem, Bartholomeus, abutere patientia nostra? Hoelang nog, Bart, ga je ons geduld nog op de proef stellen?

Sinds het begin van jouw politieke carrière volg ik je met grote belangstelling. Ik zag in jou één van de meest intelligente politici van dit land. Je analyses waren scherp, lucide en zonder omwegen. Je benoemde problemen die anderen niet durfden aanwijzen en je gaf vele Vlamingen hoop op een degelijk bestuur.

In jouw beginjaren probeerden sommige, vooral Franstalige politici, jou in de hoek van extreemrechts te duffen. Dat was een brug te ver. Wie eerlijk luisterde naar jouw analyses, wist dat je pleitte voor responsabilisering, efficiënt bestuur en economische logica.

Jouw politieke opmars leek die van een staatsman in wording. Toen jouw partij opstapte uit de regering-Michel naar aanleiding van het Marrakeshpact, vond ik dat een consequente beslissing.

Maar in jou bleef ik geloven. Toen de regering-De Wever I werd gevormd, dacht ik dat België eindelijk de economische relance zou inzetten. Ik verwachtte structurele hervormingen: een afslanking van de overheid, minder politieke niveaus, een efficiëntere staat, minder belastingen en meer ruimte voor ondernemen, investeren en werken. Dat waren ook jouw verkiezingsbeloftes.

Nieuwe belastingen in plaats van hervormingen

Vandaag, anderhalf jaar later, zie ik geen fundamentele hervorming van de overheid. Geen afschaffing van overbodige politieke structuren, geen forse sanering van de overheidsuitgaven. Wel nieuwe belastingen, openlijk én verdoken:

• De interestaftrek voor investeringen in vastgoed is verdwenen, terwijl precies die investeerders mee zorgen voor noodzakelijke woningen en werkgelegenheid in de bouwsector.
• Beleggers die jarenlang spaarden en investeerden op de beurs worden geconfronteerd met een meerwaardebelasting.
• Flexi-jobs, die zuurstof geven aan horeca en duizenden KMO’s, worden geviseerd.
• Managementvennootschappen liggen onder vuur.

De boodschap die ondernemers en investeerders horen is telkens dezelfde: wie onderneemt, zal meer bijdragen. Wie hard heeft gewerkt en kapitaal heeft opgebouwd, moet daarvoor boeten.

Economische malaise

Ondertussen schitter je op het internationale toneel, maar brandt jouw eigen thuisland economisch af. Vrijwel alle economische indicatoren staan onder druk:

• De economische groei behoort tot de zwakste van Europa.
• De industriële productie sputtert.
• Het aantal faillissementen bereikt een recordhoogte.
• Investeringen vertragen.
• De bouwsector heeft het moeilijk.
• Het ondernemersvertrouwen blijft laag.

De federale begroting kampt met een gigantisch structureel tekort en de overheidsschuld loopt verder op. Internationale instellingen waarschuwen al geruime tijd dat België dringend structurele hervormingen nodig heeft.

Waar blijven de grote hervormingen?

Maar in plaats van de overheid aan te pakken, hoor ik opnieuw roepen om meer belastingen. Waar blijven de grote hervormingen? De afslanking van de politieke structuren? De discussie over:

• De overbodige provincies
• De overvolle kabinetten
• De gigantische partijfinanciering
• De overvolle ministeries
• De tientallen miljarden subsidies
• De excessieve uitgaven

Word je de staatsman die eindelijk de moed heeft de uitgaven aan te pakken in plaats van telkens opnieuw naar belastingen te grijpen? Of volg je het pad van zoveel premiers vóór jou, die hun hervormingsbeloftes verkwanselden?

België heeft vandaag nood aan een leider die bereid is zijn eigen politieke kamp en het establishment tegen zich in het harnas te jagen, als dat nodig is om het land te redden. Dat zou jouw historische nalatenschap kunnen worden. De vraag is of je die positieve erfenis wil nalaten.